Dogudayim, hergun sisli bir sabaha uyanarak gune baslamak, Pekinin o bir cam kavanozun icine konmus havasini solumak ve ulkemden binlerce kilometre uzaklikta yasamak.
Basta elbette zor cok zor gelmiyor, heyecan oluyor icinde merak, dili insanini kesfetmek etrafini tanima vs.. Ama sonra buraya gelen her turk gibi o sorular basliyoor. Aklimi yitirmis olmaliyim , ne isim var burda ,peki ogrendim bu dili diyelim yaa sonra? En guuzeli hic dusunmemek deyip rafa kaldirdiginiz ama varligini daima bildiginiz binlerce soru.
Cinde kalmami saglayan en onemli faktorlerden biride guvenik duygusu. Ulkemizde gecmisteen bu gune hic olamayan huzurlu ve guven icinde yasama. Bu insanlara duyulan guven degil. Ulkenin guvenligi sokaklarin guvenligi, hirsiizlik olaylari, erkeklerin bayanlari taciz etmesi vs.
Burada kalmayyi isteyen turk sayisi ondan cok belkide .Ama kimi parasizliga dayanamiyor kimi acliga kimi direnmeye.
Her sabah gordugunuz sisli hava ise raftaki sorulari yok etmeye yetmiyor.






LinkBack URL
About LinkBacks





Alıntı ile Cevapla
